bekijken we de ondraagbare beelden van een Vlaamse gemeente. Baby's
werden neergestoken in een kinderdagverblijf en een verpleegster gaf
haar leven om 2 baby's te redden. De allerhoogste ethische attitude,
de zelfopoffering in naam van derden, en de allerlaagste ethische
attitude, de moord van zij die geen enkel verweer hebben. Hoe kun je
dit in een Gauss kurve van het menselijk gedrag samenbrengen? Passen
de wezens die hier worden vermeld wel tot hetzelfde 'menselijk goed'??
Ik weet het niet maar ik stel mij wel vragen rond wat nu echt
menselijkheid omvat. Is er dan geen limiet aan wat menselijkheid kan
genoemd worden? Hoe graag ik het als gelovig humanist zou willen dat
alle mensen gelijk zijn en tot een zelfde gemeenschap behoren, word ik
toch bij het zien en horen van menselijke wreedheden geconfronteerd
met de grenzen van menszijn.
Deze misdaad en die verschrikkelijk andere, zoals de systematische
afslachting van een gans gezin door de bloedeigen moeder, de
kinderopsluitingen tot de dood, de massabeschietingen in een school,
zijn meer dan misdaden. Het zijn daden die menselijkheid hebben
verkracht tot in het diepste van haar evolutie en die behoren tot een
niet (meer) te klasseren houding die zelfs niet beschreven wordt in de
plantaardige, dierlijke werelden.
Het is een criminaliteit die niet meer uitgaat van gevoelens, een
kolere, een wraakmanoeuvre, een opgekropte rancune, een haatgevoel dat
niet meer te stuiten is, een langdurige vernedering die ontvlamt in
geweld. Het doden van baby's, met voorbedachten rade, gekleed met een
kogelvrij vest zoals men naar een oorlog trekt, het achtervolgen van
een peuterverzorgster die vlucht met 2 kleintjes en haar neersteken,
is een bewuste a-sentimentele misdaad, een zeer zeldzame vorm van
geweld die zelfs volgens mij buiten de cognitieve sfeer van de
hersenen vallen. Voor mij de hoogste graad van dehumanisering.
Wij leven in een land waar genocidaire misdaden werden gepleegd. Deze
week nog, 24 uur voor de slachting in Dendermonde, vertelde ons een
Burundees die zich inzet voor de opleiding van straatkinderen tot
automechaniekers, op de weg naar Gitega, de oude hoofdstad, hoe zijn
oudere broer in 1993 werd vermoord en zijn zwangere vrouw werd
afgemaakt. Uit respect zal ik daar niet over uitwijden, maar het meest
absurde, het meest onbegrijpelijke was dat de moorden uitgevoerd
werden door buren, wijkgenoten die de dag voor de moord op de eerst
verkozen Hutu president N' Dadaye, nog samen hadden gezeten, gepraat,
klusjes verricht…'Maintenant j'ai déjà longtemps pardonné' waren zijn
slotwoorden. Wij horen deze familiedrama's hier constant, en wij staan
toch ergens totaal radeloos hoe zo'n maatschappij na 13 jaar conflict
en politieke transitie het toch voor elkaar krijgt om samen te leven,
hoewel nog veel blikken gesloten blijven.
Hoewel de genocidaire moord internationaal-rechtelijk de hoogste
misdaad is, gebeuren genocides uit wraak, vernedering van een bepaalde
bevolkingsgroep door een andere. Eén van de pijnlijkste kenmerken van
een genocidaire moordpartij is het systematisch opzoeken en uitmoorden
van zwangere vrouwen, van jonge kindjes, precies om de voortzetting
van de bevolkingsgroep te stoppen. 'Het is de andere vermoorden omdat
hij anders is'. Verschrikkelijk, ik kan ervan getuigen. Maar in een
kinderkribbe moorden zonder reden, alle psychologische en
jeugdtrauma's van de dader ten spijt, gaat nog een trap hoger in de
schaal van het absolute kwaad. Genocide, mensenrechtenschendingen zijn
anti-humane misdaden, tegen de menselijkheid, hier gaat het om een a-
humane misdaad, die de menselijkheid transcendeert in de negatieve zin.
Hoe gaat God daarmee om, vraag ik me dan als gelovige af?? Behoren
alle mensen, zelfs zij die stoppen mens te zijn, tot het Rijk Gods? Is
vergeving hier nog aan de orde, zonder daarom te vervallen in
volkswraak en in een maatregel waar kinderverblijven gesloten centra
worden? De democratie is er met zijn rechtsregels en met zijn rol om
dit type 'mensen', zover er nog zouden ergens ronddwalen, veilig van
de maatschappij weg te houden.
In feite doet deze gebeurtenis pijn aan ons mensen…Pijn om te moeten
vaststellen dat mensen zo kunnen ontmenselijken en de anderen zo een
definitief verdriet kunnen toebrengen. Want wie een peuter verliest op
deze manier, waar nooit enig zinnig mens zich zelfs zou durven
inbeelden, is een verdriet, dat wij die het niet rechtstreeks
meemaken, niet kunnen inbeelden. Nu niet en nooit.
Deze mijmering trouwens is voor deze ouders nutteloos…
Dr. Réginald Moreels,
Bujumbura-Burundi.
25-01-2009.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.