Beste allen, chers tous,
Tom en Sylvie zijn momenteel op bezoek bij ons in Burundi. Ze zullen
hun getuigenis met film voorstellen op het feest, uitnodiging in
bijlage, waar we jullie graag zouden terugzien na nu bijna 2 jaar
werken in dit land.
Nous vous y attendons tous bien chaleureusement.
Hartelijk, cordialement,
Tom, Sylvie, Fra en Reginald uit Bujumbura.

Nieuws uit Burundi

Beste familie en vrienden,

Wij zijn bijna eind januari 2010 en onze wensbrief is naar jullie nog niet verstuurd!

UMWAKA MUHIRE, allerbeste wensen vanuit Burundi aan jullie persoonlijk en al jullie geliefden en waarom niet aan de minder geliefden.

In december, kort na de komst van Wally en Cathy (hun boeiend verslag staat te lezen op de website) zijn wij naar België teruggekomen op 17 december omdat de Belgische Technische Coöperatie hield eraan Réginald aanwezig te zien om zijn hervorming en de 10 jaar bestaan van de BTC CTB te vieren. Er waren talrijke aanwezigen , Prinses Mathilde , de Ministers opvolgers van Réginald en onze nieuwe wereldfiguur, Herman Van Rompuy die een opgemerkte speech gaf over de Europese Ontwikkelingssamenwerking en eindigde met een persoonlijke boodschap aan Réginald. Deze eenvoudige maar gevoelde woorden van Herman hebben hem deugd gedaan.

Ik heb het niet kunnen laten het vliegtuig ook te nemen om bij de familie Kerstmis te vieren. Het was weer lopen en doen en wij hebben niemand van jullie kunnen zien. We moesten dringend terug naar Bujumbura om onze eigen kinderen te kunnen ontvangen !!!. Nathalie, Dimitri, Bénédicte en Geoffrey zijn aangekomen de 28 en 29ste december. Grégory en Winny waren niet met hen maar ze zullen in oktober afkomen. Via skype mochten wij elke dag Lili, Camille en Pauline op het scherm zien. Wat een droom als ik vergelijk met de vroegere lange afwezigheden van Réginald (AZG oorlogszenddingen), zonder gsm , zonder directe contacten.

Hun 10 dagen zijn ook zeer goed afgelopen, zij hebben het land bezocht met ons allen, Rumonge, Nyanza Lac in het zuiden langs het meer, dan Muyinga en Kirundo in het noorden van het land. Daar logeerden we bij de Zusters Annunciaten. Het was dezelfde weg waar we eind 2008 verdwaalden in bananenplantages, in het pikkedonker en 1,5 uur deden om amper 9 km af te leggen… Het was goed maar rudimentair (geen lopend water,kaarslicht..). Het voornaamste bleef het prachtig zicht op het ‘vogelmeer’ waar we met de kinderen en een paar artisanale bootjes een tocht maakten en de zonsondergang konden bewonderen.

s’Anderendaags bezochten we met de lokale artsen en mijn BTC collega uit Niger, Dr Abdoulaye, het provinciaal ziekenhuis van Kirundo alsook een ‘centre de santé’? De harde realiteit van een bijzonder precaire gezondheidszorg waarvoor precies de steun van de bTC gedurende 4 en meer jaar aan de gang is. Daarnaast konden we efkens rijden naar een fabriek van ’champagne d’ananas’ 12 graden sterk, en gerund door een pater. Het bijzonder hygienisch fabriekje produceert ook naar alle kwaliteitsnomen zonnebloemolie. Hypergezond voor het baksel. De startende projecten van Gaston werden natuurlijk niet vergeten in de bezoekagenda.

Op gebied van ‘AHD’ (aide humanitaire contre la délinquance ) gaat het af en toe wat moeizaam aan toe. De rijdende taximoto is gestopt met rijden!! Spijtig genoeg geen succes. Het zijn goede periodes geweest en slechte. De aangeduide chauffeurs kregen hun rijbewijs niet (zie verder). Dus hebben wij beroep moeten doen op iemand anders dan onze mensen. De ene was niet eerlijk, de andere kreeg voortdurend probleem met de politie et de moto bleef 3 weken staan bij de politie en werd tegen een zwaar bedrag teruggegeven. Hun verhaal is dat het nooit hun schuld is. Wij weten dat de Politie hoog corrupt is maar…..Wij hebben uiteindelijk geen tweede moto besteld en de eerste is nu bij Gaston, thuis. Jammer! Wij denken eraan die mee te geven in Kirundo voor de dienst SEMAP in oprichting, service de maintenance préventive’(zie verder)waar ze absoluut een vervoer naar de afgelegen centres de santé zullen nodig hebben voor de reparaties.

Zoals ik drie maanden geleden vertelde was een budget beloofd van de Belgische coöperatie. Het geld stroomde binnen rond 15 december, ten minste de eerste tranche.

Eerst één budget van 12.000.000 BIF soit +- 6400 EUR om een opleiding van 10 jongeren te geven gedurende zeven maanden. Eén maand om de gebouwen te herstellen,(zie foto’s) de cursussen op punt te stellen, de leraren en leerlingen te rekruteren en een ‘formation humaine’ te geven aan de nieuwe straatkinderen.6 maanden voor de opleiding, stages, leren beheren,prijzen berekenen, boekhouding enz en supervisie door AHD.Voeding voor 10 leerlingen inbegrepen.

Hoe is het project SEMAP ontstaan? Bij de maandelijkse trip naar Kirundo waar de CTB een groots project heeft onder de leiding van Dr Abdoulaye, collega uit Niger, ontdekte ook Réginald en wij met hem, de grote nood van de ziekenhuizen en ‘centres de santé’ aan een dienst van ‘maintenance préventive’-preventief onderhoud, op gebied van elektriciteit, loodgieterij en slotmakerij. Ook overal waar wij gaan is het gebrek aan echte elektriciens en loodgieters zichtbaar. Zelfs het sanitair materiaal in deftige hotels is het meestal van slechte kwaliteit en niet functioneel opgevat. In één hotel bij voorbeeld moest men verplicht op het toilet gaan zitten om te kunnen onder de douche staan!!!!

Overal lekt wel een kraan, een muur lekt, de wc bakken lopen leeg en het personeel moet met bidons water van 25 liters rondlopen, die wij moeilijk kunnen opheffen, laat staan ons ermee wassen. Wij hebben dan met vereende koppen een voorstel uitgedokterd, becijferd en dit werd dan na discussie met de plaatselijke projectleiding aanvaard. Alles is voorzien in het budget, zelfs de voeding van onze 10 straatjongeren wat voor ons een grote opluchting is.

Wij hebben met onze kinderen een ziekenhuis en een ‘centre de santé ‘bezocht. Wij hebben ontdekt dat ze geen water hadden sinds 6 maanden omdat een buis een paar honderd meter ervan kapot is en niemand is aangesteld om te repareren(gebrek aan middelen, aan motivatie, aan bekwaamheid, aan verantwoordelijkheid?) In het ziekenhuis waar er geopereerd wordt ontbrak bijna alle operatielampen omdat zulke modellen niet of moeilijk te vinden zijn. Alle wat gesofisticeerd materiaal moet komen vanuit Bujumbura komen of daar of in het buitenland (meestal Dubai) besteld worden. Een winkel met voorraad bestaat gewoon niet in het binnenland. De kasten in de operatiezaal zijn verroest, meer dan de helft van de apparaten, aspiratietoestel, elektrische bistouri, klein beademingstoestel functioneren niet, en een wisselstuk dat pech heeft is wegens de afkomst van de apparatuur uit de rijkere landen, vaak niet meer te bekomen. Ofwel duurt de bestelling maanden vooraleer ter plaatse geleverd te worden. Een voorbeeld: een autoclaaf (stoomstérilisator) in een aantal ziekenhuizen geleverd door een Europese donor twee jaar geleden door een Belgisch firma werd nog nooit gebruikt omdat de hoogste bereikte temperatuur is 30 ° in plaats van 80°!!! Voorlopige oplossing: al het operatielinnen dat normaal in een autoclaaf (vochtige warmte) wordt in een Poupinel gesteriliseerd. En zo gaat al het linnen voortijdig verslijten.

Wij zijn op zoek naar de leverancier en trachten nu een oplossing te vinden. Wie heeft besteld, wie heeft betaald, wie heeft er iets in zijn zak van gehouden? Waarom wordt er niet gereageerd op terrein?

Het vervangen van onderdelen van drukmeters,het onderhouden van petroleum koelkasten en generatoren, het vervangen van tl-lichten en een klein voorraad bijhouden, het klein onderhoud en herstellingen van de auto’s en de motos van het ministerie of de CTB en andere organisaties (door onze mecaniciens), wat schilderwerk uitvoeren zou zeker van het grootste nut zijn des te meer dat ze telkens naar Buja moeten gaan voor de kleine problemen.

In december hebben wij dus een technisch ingenieur, Jean-Berckmans, gevonden afkomstig uit Bujumbura die akkoord ging een cursus in het Kirundi op te stellen en te gaan werken in Kirundo om de basiscursussen elektriciteit en loodgieterij te geven per modules en aangepast aan het ritme en mogelijkheden van de jongeren.

Ter plaatse, in Kirundo zelf, hebben wij Jules gevonden, een gewezen logisticus van Artsen Zonder Grenzen die gemotiveerd lijkt en blijkbaar vooral een praktische kennis heeft van de elektriciteit. Hij wordt verantwoordelijk gesteld over de praktische stages van de leerlingen en hij zal ze meenemen om nu al werkjes te aanvaarden en te sparen tegen het moment dat ze voor de kosten zelf moeten draaien…

Het budget van de BTC betaalt de oprichting van het gebouw dat we hebben gevonden (3 muren, zonder dak, met een onderhoudsput, goed gelegen in vol centrum, maar nog geen elektriciteitsaansluiting, geen wateraansluiting en geen latrines. Voor dit project gebruiken wij een derde van het gebouw.(zie foto’s), een schoollokaal is ondertussen gebouwd (zie foto’s) , het dak (golfplaten ) de toilet . We moeten nog de elektriciteit (zelf) aanleggen met onze leerlingen en profs. en de kranen zelf plaatsen. De schrijnwerker moet nog tafels en stoelen leveren.

En zo zijn de lessen op 15 januari van sart gegaan. De aanwezigheid was 100%, de motivaties ook en de niet geletterden hadden bij de eerste testen de beste resultaten!! Waarom? Meer aandacht, meer orale geheugen….? Bij de 10 leerlingen hebben wij een vijftal bijgevoegd, ex- straatjongeren van andere steden die nog geen werk gevonden hebben. Iedereen slaapt nu in het huisje die we oorspronkelijk gehuurd hadden met het geld van de Gentse spaghetti dag in augustus van vorig jaar. (3 slaapkamers en een kleine woonkamer die ‘s avonds een slaapkamer wordt) Er is ook een meisje van 16 bij die ouders heeft maar niet meer naar school gegaan voor het einde van de lagere school.

Het huishoudelijk reglement is zeer strikt. Ze hebben twee ex-straatkinderen als begeleiders,Ernest en Eric (mecaniciens) elk moment van de dag is geprogrammeerd ,lessen, stages, kuis- en wasbeurten, de sport inbegrepen. Ze staan op om 5h30 en gaan slapen rond 21h. Binnenkort krijgen ze lessen over familiale planning, besmettelijke ziektes en preventie, eerste hulp noties die medici of paramedici zullen komen geven.

Ze worden opgevangen, gelogeerd, gevoed, krijgen zeep voor afwas en was, en krijgen les maar geen zakgeld. AHD komt regelmatig tussen in de medicamenten, kleren enz.

In oktober werden Salvator en Matthias (zie foto’s) ontdekt door Eric en Ernest (mecaniciens van Gaston die in het ‘Gentse huis’ wonen). Ze leefden onder een Coca-Cola container. Zij hadden een put in de grond gegraven onder de bewuste container om een beschutting te hebben voor hun spullen en om te kunnen slapen. Zij hadden honger en waren heel onhygiënisch. Salvator kent zijn leeftijd niet, kent zijn ouders niet , herinnert zich een dorp waar hij alleen is opgegroeid, links en rechts gevoed door dorpelingen. Ondanks zijn jonge leeftijd (wij aanvaarden normaal alleen maar grote adolescenten) hebben Ernest en Eric hem opgevangen en verdelen de pot met hem. Salvator had maar één wens: leren lezen en schrijven. Zijn ogen sprankelen van leergierigheid. Ik ben toen met hem gegaan naar scholen om te vragen hem in te schrijven bij de eerste lager school. Ze bekeken mij met grote ogen aan. Hij werd uiteindelijk toch aanvaard, en het lukt echt goed . Bij mijn laatste bezoek 10 dagen geleden toonde hij mij heel fier zijn schriften, hij kent nu alle letters van het alfabet en de cijfers tot 12(+ - / X < >).Hij was na zes weken de 7^de van zijn klas.

Verleden week leek hij mij opgegroeid in een paar weken tijd. Met een groot glimlach kwam hij zijn schriften tonen. Hij kan alle handelingen maken tot twaalf(+ - X / ><) en alle letters van het alfabet). Hij kwam aan mijn oor vragen om een rugzakje voor zijn schriften, kleren en schoenen voor de mis… Thuis moet hij op de grond schrijven. Ze hebben geen tafel noch stoel. Ze eten met de vingers uit een gemeenschappelijk bord. Salvator ziet er gelukkig uit tussen al die grote gasten. Ze zijn momenteel 17 in het huisje, formateurs en ingenieur inbegrepen. Matthias (17 jaar?) heeft het ook volgehouden (drugsprobleem).Toen hij onder de container woonde had hij haar met dretsen (?)Hij was heel fier zijn geknipte haren te tonen in een plastiek zak!! Hij was bij de eersten bij de test elektriciteit.

Met een ander budget moeten wij 5 auto rijscholen in verschillende steden managen. Ze zullen naast de vroegere scholen in automechaniek van Gaston beginnen functioneren.

Deze projecten zijn in principe totaal onafhankelijk en hebben als doel onmiddellijk rendabel te zijn. Ze voorzien alleen maar 2 occasiewagens per rijschool of bestaande AHD garage (één om de andere te vervangen in geval van pech), maar geen budget voor begeleiders, verzekeringen, logement, benzine of voeding. Het draait al goed in Muyinga maar Gitega is een catastrofe. Het budget voor de tweede wagen is nog niet gestort en de eerste valt continu in panne. Het is een continue zoektocht naar wisselstukken en natuurlijk wordt AHD aangesproken om te betalen want zij zelf nog niet kunnen. Daarbij komt het probleem van de afgestudeerden die al bij de politie hun rijbewijsexamen afgelegd hebben en hem niet krijgen. Die zijn dan ook kwaad. Wij gaan regelmatig naar de dienst rijbewijzen in kwestie in Bujumbura. Op de tafels liggen stapels aanvragen (juni verleden jaar) Maar iedereen weet dat de rijbewijzen worden afgekocht, zelfs zonder testen noch lessen, voor een serieus bedrag (toch minder dan een rijschool). Dus de anderen laten wachten is een goede manier om de winkel te laten draaien. En verschillende niveaus zouden medeplichtig zijn, politie inbegrepen…

In Bujumbura zullen de eerste theoretische lessen beginnen voor 5 leerlingen ze worden gegeven vanaf maandag 1 februari in het bureau van AHD zetel (oorspronkelijk gehuurd door de vrienden van Gent). Een leraar wordt gevonden om les te geven.

Daarnaast komen nog 5 ateliers de gietijzer .Er is geen budget voorzien voor de opvang van straatkinderen noch voor de zendingen van Gaston, wel voor een mini stock métaal, de uitrusting van het atelier, aanpassing van gebouw, de loon voor de opleider in het lassen van gietijzer (fer forgé in het Frans). De lokale AHD zetel overleeft nog altijd dank zij de giften uit Gent, Leuven. Anderzijds wordt verwacht dat elk atelier zo rap mogelijk rendabel wordt en dat ze dan autonoom straatjongeren zullen helpen. . De leerlingen een vijftal verdeeld over de 5 ateliers zullen waarschijnlijk geen straatjongeren mogen zijn wel omdat wij kunnen financieel niet zowel logement als medische kosten en voeding en kleren dragen.

Het atelier van fer forgé in Bujumbura is klaar, de verbouwingen, elektriciteit, toilet. Een eerste bestelling: 8 metalen boekenrekken zijn geleverd, er wordt prijs gevraagd voor een tuinkiosk en een grote dubbel portaal….

Elk atelier moet een boekhouding houden , de opleiding gebeurd door MIN(Leuven) en gevolgd door mij. De grootste moeilijkheid is te laten verstaan dat elke uitgave met een document moet verantwoord worden. Hier vindt men alles op de markt of liever op de zwarte markt (zo letterlijk genoemd ) Een factuur ? ja direct! Voor welk bedrag ? je mag kiezen ! Dubbel dan het bedrag dat je betaald heeft? Waarom niet?... En zo moeten we verder met strikte regels van de CTB. Niet evident. Een ander probleem is geld aan de kant te zetten. Een zichtrekening hebben ze (een gewoon mens)zelden, een spaarboek kennen ze niet (het bestaat wel) en sparen voor volgende maand nog minder. Als er winst is wordt het direct verdeeld en zelfs eten ze twee keer zoveel in geval er niets zou zijn voor ‘s anderdaags. Het zal een tijdje duren….

Voilà, ik verlaat jullie na mijn lange verhaal. Ik denk dat jullie dit in twee keren zouden moeten uitgeven, anders zullen onze vrienden niet de moed hebben om alles te lezen!!!

Veel zonnige (31 graad) zoentjes uit Bujumbura

Françoise & Réginald

8 februari 2010.

Back on line... 17/10/2009 - Bujumbura

Beste Vrienden,  

Eindelijk. We are back on line with you….

Wij zijn hier al een maand terug in Burundi en wij stellen het goed. Tante Nique (89 jaar) heeft een prachtig verblijf achter de rug. Geen gezondheidsproblemen. Het weer was wel warmer dan anders, de avonden ook (29°). Gelukkig overdag regelmatig een aangenaam briesje.

Tante Nique had hier veel succes! Ten eerste gaven de mensen hier haar 70 jaar en telkens als ze zei dat ze 89 jaar is begonnen ze luid te roepen en te lachen. Zij heeft waarschijnlijk nooit zo een plezier gehad om te 'stoeffen' met haar hoge leeftijd!! Een student  die haar leerde kennen schreef een sms om haar een goed terugvlucht te wensen en : 'je souhaite à la tante Unique…' Prachtig gevonden!

Met Tante U-nique hebben wij de grote som van Gent overhandigd aan Gaston.

Het was een grote vreugde toen hij de opbrengst van jullie prachtig georganiseerde en zo warmhartige feest ontving. Hij kon het niet geloven. (. Ik stuur in bijlage de nodige bankattesten ter attentie voor de milde donateurs).

In het kort de bestemming van jullie steun: 

·       Réginald raadde hem aan om een bureautje in stad te huren. Tot nog toe werkte hij thuis maar geniet van elektriciteit alleen maar één dag op twee van 18 u tot 22 uur. Dus niet echt praktisch om te werken. . Zijn internetverbinding functioneert, als er elektriciteit is. Maar de eenheden moeten telkens aangekocht worden. Dus  ging hij  regelmatig bij Min of bij ons thuis om rustig te kunnen doorwerken.Conclusie: te veel afstanden, tijdverlies en geen plaats om iemand deftig te ontvangen. Hij heeft nu een goed bureautje gevonden (4mX4m) niet duur, dank zij Min (van Leuven) voor 83 euro per maand met generator in geval van nood en internet. Hij is dolgelukkig!

·       Met een tweede deel is hij naar Kirundo (200 km van Buja) een huis gaan huren om 3 formateurs te installeren (potten,pannen, bambula (vuurtje met houtskool), rietenmatten kleren enz. Er komt daar ook een garage (in verbouwing door de eigenaar) voor de opleiding van automecaniciens. Daar zullen ook kinderen slachtoffers van aids opgeleid worden met de financiële hulp van hun NGO.

In augustus kwam plotseling ook een belofte van steun  (eindelijk na 18 maanden !) vanwege de ambassade (DGOS). Het budget is uitsluitend bestemd voor de aankoop van het materiaal voor "fer forgé"en de betaling van een opleider gedurende 6 maanden. De bedoeling is in zes maanden tijd 5 microbedrijfjes op te richten die zullen zo rap mogelijk opbrengen en dus zelffinancierbaar worden.

De meesten zullen in het begin een onderdak vinden in de bestaande garage- opleidingscentra van AHD in vijf steden. Voor alle bijbehorende kosten is er niets voorzien (km, telefoon, gebouw, huur, boekhouding enz.). De eeuwige paradox van de coöperaties, waarvan de proceduremeanders ondoordringbaar zijn. Logica zoek, en Réginald heeft daarin geen succes bij zijn grondige hervorming kunnen boeken.

Elk atelier krijgt een aparte juridische structuur. We zijn bijna klaar met alle administratieve rompslomp, er ontbreekt nog …de storting van de 5 budgetten. Traagheid is universeel…

 Daarnaast komen er 2 occasiewagens per atelier om een autorijschool op te richten in de 5 steden. Dit zijn betalende cursussen gegeven door onze ex straatkinderen –mecaniciens formateurs, met op het einde een officieel rijbewijs. De rijlescursus dient dan om de verdere opleiding van straatjongeren te helpen financieren. Elke keer dus dat er wat geld overblijft worden een paar bijkomende straatjongeren geholpen en opgeleid, maar worden de formateurs ook betaald. Want zonder hen geen deftige opleiding.

Bij het overhandigen van de sleutels van het huis in Kirundo werd Gaston ontvangen door 4 jonge gasten met messen. Ze sliepen in het leeg pand. De eigenaar verklaarde gewoon:' houdt ze maar, ze zijn niet gevaarlijk.' En ze zijn gebleven in één kamer naast onze jonge formateurs/ex straatkinderen, na wat gepalaver. Zo gaat het altijd met Gaston en zijn gastjes.

Een derde goede realisatie met het geld van Gent is de aankoop van een taxi-moto. De chauffeurs zijn twee van onze opgeleide mecaniciens met rijbewijzen. Wij hebben, 2 helmen, de inschrijvingskosten als taxi en  de plaat zijn er sinds gisteren.De naam van de moto is 'la belle-dame' in het Kirundi, een moto model dat in het land veel succes kent. 

In bijlage, de  foto's met Tante U- Nique die  de eerste officiële  rit heeft geïnaugureerd.!! Van jongs af wou ze met een motorfiets rijden maar het was er nooit van gekomen. Beter laat dan nooit.

Elke maand zou de taximoto in principe vijf lonen van formateurs kunnen dekken? Wij hopen nog op een paar bijkomende taximoto's …

Verleden week zijn we nog de garage van AHD- Bujumbura gaan bezoeken.Ze werken aan een oude Safari jeep van 1952 (mijn leeftijd dus!!) die ze volledig checken.

Een van onze mecaniciens is omver gereden op straat door een moto. Het is niet te erg maar hij loopt nog moeilijk en kan niet werken. Hij blijft toch gans de dag aanwezig in zijn garage ter begeleiding van de leerlingen. AHD betaalt de ziektekosten, want buiten de ziekteverzekering voor ambtenaren bestaat er nog geen nationale mutualisatie voor de informele en de privaatsector.

Van mutualiteit gesproken, heeft Réginald de delegatie met Bart nog rap kunnen ontmoeten, samen met Jeannette en Marc.

Ze waren vertrokken om 8 uur van Gitega (100 km) en zijn gedurende uren op de baan geblokkeerd gebleven. Bart moest het vliegtuig nemen…Het is toch gelukt denk ik. Ons afspraak werd dus uitgesteld tot morgen vrijdag 16/10. Bart heeft Réginald verzekerd Tom hier eens te krijgen….

Vandaag zijn wij vol hoop maar de kas is totaal leeg. (ik zorg voor de boekhouding en volg angstig de bankrekening) Er  zijn gelukkig nog een reeks onbetaalde facturen (herstelling wagens) en opleidingen die vaak laattijdig door andere NGO's worden betaald. Gaston wordt het gewoon. Iedereen wacht geduldig op zijn loontje (33 eur per maand voor een formateur) en niemand is betaald einde september…

 Samen met Tante Unique hebben wij eindelijk de streek rond Bujumbura leren kennen. 

Wij hebben samen 'la vallée de la Ruzizi ' bezocht en hebben 12 nijlpaarden gezien en veel vogels (maraboes, cigognes, hérons, canards de Zambia, grues huppées ) maar gelukkig of spijtig geen krokodil, Wij zijn drie km gestapt tot diep in de savanne langs de Ruzizi en terug. Wat een onvermoeibare Tante!! Wij hebben ook de theevelden van Tesa,, met de theefabriek bezocht, wat verder de streek van Ijenda (hutten) en nog 12 km verder op, boven op een afgelegen colline .. een  echte beestenmarkt ontdekt met levende graatmagere koeien- (: ter plaatse worden deze verkocht,  geslacht, het vlees op een plank gesneden onder een afdak en uiteindelijk verkocht onder de vorm van een smakelijke brochette met maniokpasta (lekker !). Het bezoek van het een ziekenhuis in Ijenda (regelmatig gesteund door Artsen zonder vakantie) met Zuster Agnès (Directrice) was bijzonder leerzaam. Wij zijn ook bij het gigantische kerkhof van Buja voorbijgereden. Wij reden langzaam met de wagen op zoek naar een graf van een persoon jonger dan 70 en vonden er maar één…. Gemiddelde levensverwachting in Burundi is 49 jaar!

Tante U-nique  was ook fel verbaasd over het contrast tussen de rijke (oa Kiriri, waar wij wonen) en de armere wijken in Buja. Réginald zegt dat dit is een algemeen verschijnsel in alle grootsteden ter wereld en heeft nog niets gemeen met de slums in Bangkok of Manilla of de getto's in Kaapstad. Alle mogelijkheden zijn er hier om te leven als rijke Europeanen ( met witte producten van Colruyt aan zeer hoge prijzen ) Voor de Burundesen is de grote miserie van iedereen, gediplomeerden of niet (buiten een nieuwe rijke Burundese klasse die abnormaal rijk is). Réginald echter vindt toch dat wij sober trachten te leven al was het maar uit respect voor de andere mensen.

Momenteel is het regenseizoen nog niet aangebroken en de elektriciteitslevering wordt continu onderbroken. Réginald op het ministerie heeft geen elektriciteit en dus geen internet, een dag op twee. De generatoren zijn er, maar er is geen budget voor de brandstof. Alle winkels (er zijn er maar een paar die er één bezitten)hebben hun koelkast leeggemaakt en bestellen geen melkproducten meer.. Ondertussen ga ik naar de Jezuïeten niet ver van bij ons en neem daar om de twee dagen verse melk. Ik maak yoghurt en platte kaas..en ijs (voor de bezoekers!) Ik ben van plan echte boter te laten maken in een 'callebasse' door onze "bewakers" Ze komen allemaal van het binnenland en blijken interesse ervoor te hebben. Ze vervelen zich steendood bij ons …En Désiré maakt doorlopend lekkere koekjes voor Reginald en iedereen. Dit is trouwens zijn enige luxe…

Vandaag is hier verlof. Herinnering aan de moord van prins Louis Rwagasore (1961)…grote voorstander van de onafhankelijkheid van Burundi.

Réginald werkt in moeilijke omstandigheden, tussen slecht betaalde ambtenaren en veel demotivatie. Veel bekwame mensen gaan naar Rwanda werken waar men het dubbel verdiend of wordt opgeslorpt door al de organisaties die hier meer en meer afkomen en een veel hogere loon uitbetalen.

Momenteel is "zijn" audit terug op terrein voor de tweede fase. Ik laat hem aan het woord.

Nog hartelijke dank voor jullie morele en financiële steun! Dikke zoen aan iedereen .

Jullie hebben hier al gelukkige mensen gemaakt!

Françoise en Réginald

Benefiet op 23 augustus 2009

Op zondag 23 augustus 2009 organiseren we een prettig weerzien met Reginald en Françoise. Bij deze gelegenheid willen we meteen ook een kleine benefiet-actie opzetten voor het "Project Gaston" te Burundi.

Wil je er graag bij zijn en schreef je je reeds in ? Van harte dank. We zien elkaar terug op 23.08.2009
Schreef je je nog nog niet in en …
- Wil je het “project Gaston” steunen (waar Francoise als vrijwilligster bij actief is)
- Wil je weten wat reginald in Burundi allemaal uitspookt ?
- Wil je hun sappige anecdotes horen?

Stuur aub een mailtje naar tom.vermeir@telenet.be

LAST POST FROM BURUNDI.

een prachtig gedicht van Dirk Vekemans, een Vlaamse dichter uit Kessel-Lo waarmee wij een inspirerende ontmoeting hadden:

"Sweat dreams are made of this

wat mij sinds lang een vage schijn van het reële was
brandt mij nu dagelijks het netvlies in. u draait in mij
uw kwalijke schamperheid tot diepe schaamte om. wij
verdoezelen met slijm van kwijlende monden het falen

dat ons allen treft. u spreekt maar hebt geen recht u
lacht maar in uw lach vertrekt uw angst zich tot een nu
dat u niet durft, niet wil, niet dragen kan. de goden
die u massaal in uw sweatshops bij elkaar laat naaien

dobbelen om wie er nu het grootste dodental zal halen.
er is geen tijd of plaats of ruimte waar u kruipen kan:
dit nu duurt niet er is geen zijn u kan het niet betalen.

u spant uw woorden strak als loodlijnen op het ijle
& denkt daarin met bijlen en zagen het onbestaande
tot een sterfelijke droom te bouwen. niet. wij moorden."

Dirk Vekemans, Bujumbura, Burundi 18/04/2009  @ 22:16

Eerste impressies van Burundi

Beste bezoeker,

hiernaast kan u de eerste foto's bewonderen die Reginald en Françoise ons hebben doorgestuurd over hun verblijf in Burundi.

Veel kijkplezier. 

De-menterende criminaliteit… mijmering bij de gebeurtenissen in Dendermonde

Op duizenden km van bij jullie, in het ex-oorlogsland Burundi,
bekijken we de ondraagbare beelden van een Vlaamse gemeente. Baby's
werden neergestoken in een kinderdagverblijf en een verpleegster gaf
haar leven om 2 baby's te redden. De allerhoogste ethische attitude,
de zelfopoffering in naam van derden, en de allerlaagste ethische
attitude, de moord van zij die geen enkel verweer hebben. Hoe kun je
dit in een Gauss kurve van het menselijk gedrag samenbrengen? Passen
de wezens die hier worden vermeld wel tot hetzelfde 'menselijk goed'??

Ik weet het niet maar ik stel mij wel vragen rond wat nu echt
menselijkheid omvat. Is er dan geen limiet aan wat menselijkheid kan
genoemd worden? Hoe graag ik het als gelovig humanist zou willen dat
alle mensen gelijk zijn en tot een zelfde gemeenschap behoren, word ik
toch bij het zien en horen van menselijke wreedheden geconfronteerd
met de grenzen van menszijn.

Deze misdaad en die verschrikkelijk andere, zoals de systematische
afslachting van een gans gezin door de bloedeigen moeder, de
kinderopsluitingen tot de dood, de massabeschietingen in een school,
zijn meer dan misdaden. Het zijn daden die menselijkheid hebben
verkracht tot in het diepste van haar evolutie en die behoren tot een
niet (meer) te klasseren houding die zelfs niet beschreven wordt in de
plantaardige, dierlijke werelden.

Het is een criminaliteit die niet meer uitgaat van gevoelens, een
kolere, een wraakmanoeuvre, een opgekropte rancune, een haatgevoel dat
niet meer te stuiten is, een langdurige vernedering die ontvlamt in
geweld. Het doden van baby's, met voorbedachten rade, gekleed met een
kogelvrij vest zoals men naar een oorlog trekt, het achtervolgen van
een peuterverzorgster die vlucht met 2 kleintjes en haar neersteken,
is een bewuste a-sentimentele misdaad, een zeer zeldzame vorm van
geweld die zelfs volgens mij buiten de cognitieve sfeer van de
hersenen vallen. Voor mij de hoogste graad van dehumanisering.

Wij leven in een land waar genocidaire misdaden werden gepleegd. Deze
week nog, 24 uur voor de slachting in Dendermonde, vertelde ons een
Burundees die zich inzet voor de opleiding van straatkinderen tot
automechaniekers, op de weg naar Gitega, de oude hoofdstad, hoe zijn
oudere broer in 1993 werd vermoord en zijn zwangere vrouw werd
afgemaakt. Uit respect zal ik daar niet over uitwijden, maar het meest
absurde, het meest onbegrijpelijke was dat de moorden uitgevoerd
werden door buren, wijkgenoten die de dag voor de moord op de eerst
verkozen Hutu president N' Dadaye, nog samen hadden gezeten, gepraat,
klusjes verricht…'Maintenant j'ai déjà longtemps pardonné' waren zijn
slotwoorden. Wij horen deze familiedrama's hier constant, en wij staan
toch ergens totaal radeloos hoe zo'n maatschappij na 13 jaar conflict
en politieke transitie het toch voor elkaar krijgt om samen te leven,
hoewel nog veel blikken gesloten blijven.

Hoewel de genocidaire moord internationaal-rechtelijk de hoogste
misdaad is, gebeuren genocides uit wraak, vernedering van een bepaalde
bevolkingsgroep door een andere. Eén van de pijnlijkste kenmerken van
een genocidaire moordpartij is het systematisch opzoeken en uitmoorden
van zwangere vrouwen, van jonge kindjes, precies om de voortzetting
van de bevolkingsgroep te stoppen. 'Het is de andere vermoorden omdat
hij anders is'. Verschrikkelijk, ik kan ervan getuigen. Maar in een
kinderkribbe moorden zonder reden, alle psychologische en
jeugdtrauma's van de dader ten spijt, gaat nog een trap hoger in de
schaal van het absolute kwaad. Genocide, mensenrechtenschendingen zijn
anti-humane misdaden, tegen de menselijkheid, hier gaat het om een a-
humane misdaad, die de menselijkheid transcendeert in de negatieve zin.

Hoe gaat God daarmee om, vraag ik me dan als gelovige af?? Behoren
alle mensen, zelfs zij die stoppen mens te zijn, tot het Rijk Gods? Is
vergeving hier nog aan de orde, zonder daarom te vervallen in
volkswraak en in een maatregel waar kinderverblijven gesloten centra
worden? De democratie is er met zijn rechtsregels en met zijn rol om
dit type 'mensen', zover er nog zouden ergens ronddwalen, veilig van
de maatschappij weg te houden.

In feite doet deze gebeurtenis pijn aan ons mensen…Pijn om te moeten
vaststellen dat mensen zo kunnen ontmenselijken en de anderen zo een
definitief verdriet kunnen toebrengen. Want wie een peuter verliest op
deze manier, waar nooit enig zinnig mens zich zelfs zou durven
inbeelden, is een verdriet, dat wij die het niet rechtstreeks
meemaken, niet kunnen inbeelden. Nu niet en nooit.

Deze mijmering trouwens is voor deze ouders nutteloos…

Dr. Réginald Moreels,

Bujumbura-Burundi.

25-01-2009.

Spirituele mijmering over mijn religie…

Op 28 november 2008 stemde het Burundese parlement een nieuwe historische (ja, historisch voor dit land) strafwet, 620 artikelen lang die de 440 van het vorig strafwetboek vervangt. Het werd een marathon nachtzitting tot in de vroege uurtjes. Wij zijn dit in ons land gewoon, vermits de democratie in België geleid wordt door mensen die een omgekeerd dag en nachtritme kennen…

Maar in Burundi 's nachts werken en vergaderen is nog altijd een uitzondering daar de nacht hier door de 13 jaar oorlog weinig mensen op straat laat zien, buiten diegenen die er niet thuishoren.

De doodstraf is afgeschaft (de laatste berechting dateert van 1997), de martelingen worden zeer zwaar gestraft, de seksuele mishandelingen en verkrachtingen worden mede opgenomen in de zware straffen, en wat hier als een revolutie wordt gezien en is, is de officiële integratie van de internationale rechtsregels in verband met de genocide en de massale mensenrechtenschendingen en misdaden tegen de menselijkheid.

Eén schaduwzijde die een aantal onthoudingen van de volksvertegenwoordigers heeft gekost (de wet is met een massale meerderheid gestemd) is de penalisering van de homoseksualiteit, die voordien niet bestond. Iemand die seksuele relaties heeft met een persoon van hetzelfde geslacht riskeert een gevangenisstraf van 3 maanden tot 2 jaar of een geldboete van 50 à 100.000 francsbu (85 USD), wat amper het maandelijks loon is van de gemiddelde burger.

Dus onmogelijk te betalen en men weet niet of de familie bereid is voor een lid te betalen die een homoseksueel gedrag heeft. De cultuur vindt dit ook tegennatuurlijk.

Burundi is een vrij christelijk land met een meerderheid katholieken en protestanten, die zeer verwant zijn en perfect overeenkomen. Moskeeën worden wel met veel geld vanuit het Midden-Oosten gebouwd, en elke morgen worden wij allen in Bujumbura gewekt door de oproepen van de Muezzin.

Een aantal burgerorganisaties, waaronder de vereniging voor homoseksuelen heeft natuurlijk geprotesteerd, maar het betreft een minderheid en tussen de mensen hier voel je zeer weinig verontwaardiging. Wil dit zeggen dat we hier in een aartsconservatief land leven zoals in bepaalde delen van de VS of in Oost Europa, is niet terecht. Maar zonder in detail te gaan is het bewind hier zeer begaan met de religieuze waarden. Dit kan anachronisch lijken voor ons als geseculariseerde en gerationaliseerde blanken, maar in een maatschappij waar overleven een dagelijkse realiteit is, en waar ieder tracht eerst voor zichzelf en zijn familie te zorgen is het geloof in een betere wereld, en niet noodzakelijk aan het einde der tijden maar zo vlug mogelijk, een hoopgevende uitdaging. Ja zelfs een 'geruststelling zonder berusting'.

Als ik in mijn geweten, dat een breisel is van spirituele beleving en wetenschappelijke opleiding, graaf, dan heb ik het zeer lastig met de penalisering van de homoseksualiteit. De Wereldgezondheidsorganisatie trouwens definieert deze als een aangeboren, gedetermineerde en niet te wijzigen gedragsvorm. Wanneer zal men een medisch en menselijk onderscheid maken tussen de homofilie als aangeboren gedrag en de homoseksualiteit die een uiting is van een bepaald seksueel gedrag in bepaalde omstandigheden. Dit wil duidelijk zeggen dat een homofiel altijd homoseksueel is, maar een homoseksueel niet noodzakelijk een homofiel is. Homoseksualiteit komt ook voor bij biseksuele mensen (is ieder van ons trouwens geen potentieel biseksueel?) die in gemeenschap leven met geslachtsgenoten (communes, gevangenissen, religieuze gemeenschappen) en   iedereen herinnert zich de officiële excuses van de Paus in de VS voor het wangedrag van priesters voornamelijk met jonge lui. De kerk maakt de fout het wangedrag van een homoseksueel, dat gelijkstaat met elk seksueel wangedrag, te koppelen aan de seksuele ingesteldheid van een grote groep mensen.

Daarom begrijp ik noch een goddelijke noch een menselijke wet die een genetisch ( niet pathologisch!!) aangeboren ingesteldheid bestraft. Wat mij wel enorm tegen de borst stoot zijn de smerige sekstoeristen die overal ter wereld jonge kinderen misbruiken en dan nog op de koop toe denken een goede daad gesteld te hebben omdat ze betalen en zo een kind en zijn familie 'humanitair' steunen. Ja, ook humanitaire vrijwilligers en geestelijken hebben zich 'vanuit hun status', aan zulke wanpraktijken blootgesteld, ik ben daar nog getuige van geweest. Daar word je stil van…

Deze morgen las ik bovendien op internet (onze wekelijkse gazet..) dat de voorzitter van de internationale federatie van katholieke geneesheren verklaard heeft in een artikel, gewijd aan de 40 jaar van de encycliek 'Humanae Vitae', dat de contraceptieve pil ernstig vervuilend is voor de bodem wegens de hormonen die uitgewaterd worden door de talrijke meisjes en vrouwen die de pil gebruiken, en dat deze pollutie alsook gedeeltelijk verantwoordelijk is voor de infertiliteit bij de man, zonder enige wetenschappelijke uitleg. Daar word ik ook stil van….

De reactie van wetenschappers is hevig, ten eerste omdat alle geloosde oestrogenen metabolieten die niet schadelijk zijn bewezen, en ten tweede omdat wij alle dagen in grote hoeveelheden oestrogenen vinden en verbruiken in plastieken verpakkingen, vlees, ontsmettingsmiddelen etc. En ik heb in mijn carrière niet veel mannen gekruist met een vrouwelijke stem, uitstekende borsten, een ineenschrompelde penis als uiting van overdosissen oestrogenen!!

Er zijn veel ernstiger milieuvervuilende stoffen, dit kan ik u verzekeren.

Waarom moet mijn godsdienst deze antiproductieve, antiwetenschappelijke posities verdedigen, zelf als men weet dat wetenschap en religie twee gescheiden werelden zijn en blijven. Waarom zou ik, die geloof in een transcendentie van het geschapene, in de goddelijkheid van een menselijke ontmoeting, die geniet van het ontastbare en het onzichtbare, ook niet de evolutionistische leer, de natuurlijke selectie en diens varianten, de mogelijkheid van een bigbang die een zekere orde in de wanorde van ons planeetstelsel zou hebben gebracht aanvaarden? Wordt creationisme geen nieuwe vorm van cretinisme?

Mijn geloof belet mij op geen enkel ogenblik te denken dat onze bewoonde aarde misschien maar één van de bewoonde planeten zou zijn, dat de homo sapiens nog aan sapientia kan winnen om mens te worden. Neen, beste vrienden, ik aanvaard niet dat de religie, waartoe ik gekozen heb mijn geloof te beleven, zomaar een dogma uitvaardigt, een nieuws verspreidt op wereldschaal dat intellectueel bedrog is en geen enkele ethische meerwaarde aan een maatschappij brengt. Het mooie aan de 'catholica' is precies dat de Waarden van het Evangelie universeel verlichting en welzijn kunnen brengen. Pleiten voor een zo goed mogelijk gedrag en zo degelijk mogelijke zeden staat niet gelijk aan het uitroepen van verboden, die mensen veroordeelt in plaats van hun situatie te beoordelen.

Dezelfde redenering geldt voor de 'abnormaliteit' van de homoseksualiteit, de vermeende toxiciteit van de pil (elk kunstmatig geneesmiddel dat werkzaam is per definitie toxisch, vandaar de bijsluiters met bijwerkingen!!), de zogenaamde permeabiliteit van condooms, die bepaalde bisschoppen in lagere inkomenslanden hebben 'verkondigd', die allemaal kerkelijke voorschriften  worden die groepen mensen marginaliseren en een gedrag veroordelen zonder de maatschappelijke consequenties van het voor heilig gehouden 'natuurlijk' gedrag te begrijpen. Hiermee wijs ik op de door de WHO erkende en universeel gebruikte gezondheidsvoorschriften in verband met contraceptie geïntegreerd in de pre- en postnatale zorg. Want het is ethisch onverantwoord te blijven pleiten tegen contraceptie in landen waar zoveel kinderen geboren worden die dan amper kunnen overleven. Geen enkel gewetensvol arts zou kunnen beweren dat je geen condooms (voor mannen en vrouwen) mag gebruiken waar AIDS een nationale bedreiging vormt zowel menselijk, sociaal als economisch.

Dat de kerk de trouw tussen partners promoot is de evidentie zelf, maar tegelijk hoeft ze begrip op te brengen voor de ellende (of verlichting…) van echtscheidingen.

Trouw promoten en tegelijk een pastoraal voor gescheiden koppels openen, dit is de ware kerk. De familie blijven beschouwen als de hoeksteen van elke samenleving maar tegelijk de gezinsplanning promoten in maatschappijen die zo hunkeren naar kinderen, maar ze dan moeten zien wegkwijnen door armoede en ziekte, is de taak van het evangelie. Mensen opvangen vanuit de straat, daklozen herbergen in kerken, straatkinderen opleiden op straat, dit is de taak van missionering. Zonder de missieposten die gezondheidszorg verlenen, opvoeding en opleiding in scholen verstrekken, zouden hier in Centraal Afrika honderdduizenden meer mensen gestorven zijn. Dit is  de 'missie' van een Kerk, die zich universeel gedraagt.

Het evangelie is open voor zoveel ideeën en projecten die maar iets te maken hebben met liefde, tederheid, gastvrijheid, vergevingsgezindheid, waarom sluit een bepaalde kerk al deze deuren door zich blind te staren op enkele wetenschappelijke evidenties en daarvoor blind te blijven?

Terug naar de mensenrechten en mensenplichten, reeds eeuwen vervat in het Evangelie. Ook hier versta ik de kerkelijke discriminatie ten opzichte van de vrouw niet. Waarom mag een vrouw geen priester worden, waarom moet het wereldnieuws worden als een Anglicaanse vrouw tot bisschop wordt gewijd? Waarom mag een priester niet huwen in onze katholieke kerk? Maar dit is misschien voor een volgende mijmering…Alhoewel, lang kan ik bij zulke evidenties als de seksuele en spirituele gelijkheid tussen man en vrouw niet blijven stilstaan. Dit niet aanvaarden gaat mijn petje te boven.Waarom kan God niet eens de Geest terug zenden om dit aan het verstand te brengen van een paar hooggeleerden die een menselijke wil tot een goddelijke wet verheffen???

Een theoloog die deze tekst leest zal zeer zeker deze mijmering van een 'basisgelovige', een ' spirituele proletariër' maar licht bevinden. Want er zijn zeker contra-argumenten in te brengen via bijbelse teksten op de voorschriften die ik hier betreur en aanklaag. Ik kan dit aanvaarden en zal reacties vanuit jullie die dit lezen met enorme aandacht lezen. Maar weet dat mijn protest geen verwerping is van mijn geloof, zoekend geloof (hoe kan trouwens geloof een eeuwige zekerheid zijn?!), maar een virulente drang naar meer respect voor mensen…

Een goede zondag vanuit Burundi,

Réginald, zondag 04 januari 2009

Kerstboodschap van Reginald en Françoise

Volgende boodschap heeft ons uit het verre Burundi bereikt. Als bijlage aan deze boodschap kleefde ook een brief van liefst 9 pagina's die u hier kan downloaden: http://www.dokterrogge.be/BRF_kerst-nieuw_2008-2009.doc

"Beste Tom, Stef & Tom,

In bijlage onze 'bruto' nieuwsbrief voor Kerstmis en het Nieuwe jaar...Françoise heeft het grote werk geschreven, het geraamte en ik heb het bijgevuld, wat aangepast etc. Dus een gezamelijke brief...

De regering in België is weer gevallen, hier niet! Ik heb daar toch echt moeite mee, daar wij nu leven in een land waar democratisering echt een wens is van zovelen maar nog verre van afgewerkt. In België is het blijkbaar ook nog niet afgewerkt, maar hoopgevend is de positie van de justitie, die echter ook niet wars is van interne twisten! Mais au moins la démocratie est sauvée...

Hier denken ze allemaal dat België het land nummer één is qua welvaart en welzijn. Maar wat ik antwoord is wat genuanceerder...., zonder gratuite kritiek op ons systeem, want wat wij in 100 jaar hebben opgebouwd aan sociale zekerheid is een troef waarvan je, als je hier begint te leven, pas beseft hoe waardevol het is. Maar democratie is nog wat meer dan alleen sociale zekerheid.

Wij zullen begin volgende week hier nog enkele foto's maken. We hebben hier dinsdag nog een kleine samenkomst (taart bakken en cadeautjes geven) met het erg vriendelijke personeel van de collega's die nu in België zijn en in wier huis wij nog wat mogen 'kamperen' vooraleer in januari ons eigen huis te betrekken....

Aan jullie en geliefden echt vanuit ons hart en met emotie onze vredeswensen, je kunt je niet inbeelden welk gevoel het geeft te weten dat vrienden ergens ons reilen en zeilen hier in toch een nog erg onstabiel land aan onze bredere kring vrienden en bekenden zullen doorgeven. Als jullie nog geïnteresseerden kennen die niet op het feest waren, stuur ze maar door....

Réginald, samen met Françoise, die jullie ook een dikke kus stuurt.

P.S.: Qua gezondheid maken we de klassiekers door van de aanpassingsperiode in Afrika!! De preventie tegen malaria zijn we allebei wel gestopt. Als we eens gaan rillen, zullen we jullie wel een 'bevende' mail sturen!

Ter inleiding...

Sinds enkele weken besloot een goede vriend onder ons om met zijn vrouw Françoise terug te keren naar “zijn roots”, de internationale solidariteit en ontwikkelingssamenwerking. Hij verliet eind oktober 2008 (net op tijd) ons Belgenlandje voor het “Ministère de la Santé de BURUNDI” … en dit voor minstens drie jaar !!!

We zullen ze missen: Reginald en Françoise … omwille van hun steun, hun solidariteit, hun inspirerende gedachten.

Ondanks de verre afstand willen we mekaar blijvend op de hoogte houden. Vandaar dat we alle vrienden en kennissen, sympathisanten en geïnteresseerden willen bereiken met deze blog.

Ken je nog andere geïnteresseerden die “regiburundi.blogspot.com” willen leren kennen, stuur dan een mailtje naar tom.vermeir@telenet.be. We voegen je mailadres toe aan de mailinglist en je wordt via je mailbox automatisch op de hoogte gebracht van nieuwe berichten op de blog.

We willen je ook nog even attent maken op de hulplijn die wij voor Reginald en zijn dierbare echtgenote hebben opgezet. Heel wat vrienden ontvingen (o.a. op het afscheidsfeestje) van ons een enveloppe met de boodschap “RED REGINALD”.

Deze actie wil alle redders van dienst op een bepaald tijdstip (aangegeven op de rechterbovenhoek van de enveloppe) een briefje laten sturen naar Reginald en Françoise met daarin het broodnodige zaaigoed voor de dagelijkse portie verse groenten voor Reginald en Françoise. Heb je zelf nog geen “brief met zaadjes” gekregen? En voel je je moreel verplicht om de gezondheid van Reginald en zijn geliefde mee te helpen waarborgen? Stuur dan wederom een mailtje naar tom.vermeir@telenet.be en je ontvangt thuis een heerlijk postpakket zaadjes van groenten als sla en tomaat... knolraap met lof, schorseneren of prei.

Wellicht zit u nu reeds te popelen om uw brief te versturen. We beloofden u immers ten spoedigste het nieuwe Burundese adres van Reginald te bezorgen. Helaas, Reginald en Françoise dolen nog steeds door de wilde Burundese jungle op zoek naar een geschikte woning in Bujumbura... en hebben dus nog geen officieel verblijfsadres.

Toch kan je hen vanaf heden wel al kaartjes, brieven en andere steunbetuigingen versturen via het werkadres van Reginald. Hoe ga je hierbij te werk ? Je stuurt een (grote) enveloppe (met daarin een kleinere omslag met jouw kaartje of brief). De grootste omslag stuur je naar BTC, Hoogstraat 147,1000 Brussel. Daarin steekt een tweede omslag met vermelding : Reginald en Françoise Moreels, Quartier Rohero , Avenue du 18 septembre, BDP 6708 Bujumbura – Burundi. Je mag deze frankeren zoals een Belgische verzending.

En zo kan de verzending van de zaadjes dan toch eindelijk beginnen en de moestuin aan de rand van het woud gezonde vormen aannemen. Van zodra er een officieel adres is laten we dit weten.

Worden alvast eerstdaags verwacht op onze Blog:

1. Voor het eerst zullen Reginald en Françoise uitgebreid verslag doen van hun belevenissen en indrukken van de eerste twee maanden … een modern kerstverhaal !
2. “Twee Belgen” bijten de spits af: oudste dochter Nathalie brengt spoedig een ontroerende (kerst)boodschap ; over onze tweede Belg verklappen we voorlopig niets, behalve dat hij het momenteel nogal druk heeft met het vieren van zijn wittebroodsweken en met diepgaande conversaties met zijne majesteit Albert II. Hij beloofde ons na zijn Koninklijke opdracht alsnog zijn belofte na te komen.

We wensen jullie alvast een zalige kerst en een voorspoedig 2009.

En vergeet het niet... een kleine moeite voor ons, bloggers, maakt misschien voor Reginald en Françoise een wereld van verschil!

Heeft u nog vragen die u rechtstreeks aan Reginald wil stellen? Bel dan +32/474/030295... Wij herhalen: +32/474/030295.

Tom van Wynsberge, Stef Decraene en Tom Vermeir.

bericht van La Mama aan Tommeke V.

Beste Tom en Cie,
Ik kreeg 1 uurtje om een computer van zijn werk te gebruiken. Moeilijk beschikbaar voor het ogenblik. Ik kan maar de WIFI-functie gebruiken maar het gaat niet met de eigen computer.Veel adressen heb ik nog niet. Verbindingsstukken zijn ook niet compatibel .Wij zullen alles in orde kunnen brengen wanneer onze dozen arriveren(zijn nog in Zaventem). Wij zitten nog in een hotel, comfortabel. Wij zoeken naar een huis. De toegelaten perimeter (verzekeringen) brengen ons in schandalige mooie huizen .Wij hebben nog niets anders gezien en hebben nog niets beslist. Gisteren ben ik voor de eerste keer op 130 km van Bujumbura vertrokken om een project te gaan bezoeken. Een jonge Burundees heeft vier jaar geleden straatkinderen opgevangen bij hem thuis en hen het beroep van mecanicien geleerd. De tegenprestatie (voeding logement kleren opleiding ) was de belofte aan andere straatkinderen het beroep te leren. Ze zijn nu een veertigtal in drie verschillende steden. Dank zij een belg die hij toevallig tegenkwam heeft hij een paar gebouwtjes gezet om te kunnen slapen (op de grond op een jutezak,kamer zonder licht met amper verluchting. Kinderen hebben een overal en zien er goed gevoed gelukkig en gepassioneerd naar de les te volgen. Mooi om te zien. Verschillende gasten hebben nu werk gevonden in garages van Bujumbura. Ze proberen ook hen terug in contact te brengen met eventuele familieleden als ze er nog zijn. Dan hebben wij een leerling gevolgd op de buiten naar zijn dorp. Echte huttendorpjes in een koude Belgische regen (2600 m hoog ) In een minuut tijd waren wij omringd door een 50 tal kinderen (type pygmeeën van de Thwaras).
Ze zwaaiden naar ons met een grote glimlach en hadden waarschijnlijk nooit een blanke gezien. Ze worden beschouw als de laagste sociale categorie van het land. Réginald was niet mee. Hij heeft het heel druk op het Ministerie van Volksgezondheid. Wij hebben nog zoveel te vertellen... Veel groetjes. Ik moet de computer afstaan...
Dikke kus aan iedereen!